GRAMSBERGEN Hoewel Albert Timmer van jongsafaan zeer sportief was, had hij nooit gedacht ooit beroepssporter te worden. In tegenstelling tot zijn klasgenootjes die politieagent, piloot of brandweerman wilden worden, stond het al vroeg voor 24-jarige Gramsbergenaar vast: ik word fietsenmaker.



Albert Timmer

Het lot besliste anders. Nadat Albert op zijn vijftiende het voetbalveld inwisselde voor de racefiets bleek al snel dat hij het in de benen had. Kort na zijn eerste toertocht nam hij deel aan een wedstrijd en viel meteen in de prijzen. Vanaf dat moment fietste hij razendsnel naar de top en is inmiddels alweer bijna drie jaar beroepssporter.

Hardenbergse Wieler Vereniging
Waarom ik ooit met fietsen ben begonnen weet ik eigenlijk niet precies?, vertelt hij. Mijn vader en oom fietsten allebei en die vertelden daar altijd heel enthousiast over, maar ik was een echte voetballer. Nadat ik een tijdlang meespeelde met selectiewedstrijden in Zwolle en Emmen kreeg ik op een gegeven moment toch wel een beetje genoeg van dat heen-en-weer-gereis. Ik deed een keer toertocht met ome Mans om te kijken of fietsen wat voor mij was en dat ging eigenlijk meteen goed. Het was echt mijn sport. Het duurde niet lang of ik stopte met voetbal en werd lid van HWV, de Hardenbergse wielervereniging.

Ouders
Ondanks het feit dat wielrennen na voetbal een van de meest populaire sporten is, zijn er relatief gezien maar weinig jongeren die de wielersport beoefenen. Volgens Albert is de stap om te gaan fietsen voor jongeren best groot. Niet alleen is een goede fiets prijzig, je moet ook ouders hebben die er tijd in willen steken?, zegt hij. Als zij er niet achter staan, wordt het nooit wat, want dan kom je nergens.Vader Henk knikt instemmend. Toen Albert nog geen rijbewijs had, reden we het hele land met hem door en zaten we bij wijze van spreken op zaterdag in Groningen en op zondag in Maastricht. Dat hadden wij er wel voor over, maar we vonden altijd wel dat hij het vooral zelf leuk moest vinden. Ik heb altijd gezegd: zodra wij moeten gaan zeuren dat hij moet gaan trainen is het meteen afgelopen, want daar hadden we geen zin in. Hij lacht. Maar stimuleren om te trainen hebben we nooit hoeven doen, want Albert stond er altijd voor de volle honderd procent achter.

Topsport
Naast de vele uren die Albert in zijn sport stopte, verwezenlijkte hij ook zijn droom om fietsenmaker te worden. Hij volgde de tweejarige BOL-opleiding en werkte bij verschillende fietsenzaken in en rondom de gemeente Hardenberg. Hoewel ik aardig goed presteerde met fietsen, kwam het de eerste paar jaar niet in me op om er mijn beroep van te maken. Dat veranderde toen ik een jaar of twintig was. En toen ik me bedacht dat ik best eens zou kunnen proberen prof te worden, was ik het een jaar later ook al. Wat ik daarvoor allemaal moest doen? Ik denk dat het meer een kwestie is van wat je er allemaal voor moet laten. Topsport betekent nooit uitgaan, gezond eten, vroeg naar bed gaan, niet meer dan halve dagen werken en weten wat je wilt bereiken. En wat dat halve dagen werken betreft, sinds ik in de Shimanoploeg zit, werk ik er helemaal niet meer bij, maar hou me alleen bezig met fietsen.

Doping
Meerijden met de Tour de France was een van de dingen die bovenaan zijn verlanglijstje stonden, maar als ploeg moet je het geluk hebben dat je uitgenodigd wordt om mee te doen. ?Het heeft wel een paar jaar geduurd voor het zover was en gezien hoe wij gepresteerd hebben is de kans groot dat we volgend jaar weer kunnen starten. Maar zeker weten doe je dat nooit, want de organisatie bepaalt wie er meedoet en wie niet, afhankelijk van je prestaties en een eventueel dopingverleden. Een doping verleden heeft hij echter niet. Dat is niks voor mij. Ik heb het nooit gebruikt en zie eerlijk gezegd ook niet aan anderen of ze het wel of niet gebruiken. Die vele controles vind ik wel goed. Wat mij betreft worden alle gebruikers gepakt, daarmee wordt het voor mij alleen maar gemakkelijker, lacht hij.

Verrassend
Albert heeft zichzelf tijdens de toer echt verrast. Ik dacht wel dat ik zou gaan koersen, maar dat ik twee keer echt dicht bij de koerszege zat vond ik heel bijzonder. Ik ga er dan ook van uit dat het me volgend jaar zeker moet gaan lukken om een van de koersen te winnen. Shimano was in elk geval heel tevreden over ons. Ik heb net weer voor twee jaar bijgetekend, dus weet ik in elk geval zeker dat ik de eerstkomende tijd kan blijven fietsen. Ook verrassend en tegelijkertijd zeer onaangenaam was de valpartij die breed uit gemeten werd in de media en waarbij Timmer als schuldige werd aangewezen. Hoe het in de kranten is gekomen weet hij nog steeds niet, maar een ding staat voor hem als een paal boven water. Hij is onschuldig aan de valpartij tijdens de Tour de France waarbij ploeggenoot Piet Rooijakkers zwaar geblesseerd raakte.

Valpartij
Die valpartij was niet mijn fout. Ik ben wel als eerste gevallen, maar Piet reed zes plaatsen achter mij. De twee achter mij haalden de bocht wel, want die remden iets eerder. Piet reed een stuk harder en kon de bocht niet halen. Er is volgens mij niet echt een schuldige aan te wijzen. We hebben als ploeg een gezamenlijke fout gemaakt. Het was een moeilijke bocht en we namen iets teveel risico omdat we hoorden dat we zulke goede tijden hadden terwijl we niet voluit reden. Daarom deden we er heel overmoedig een tandje bij en toen ging het mis.

Ongelukkig
Hij vertelt dat een equipefotograaf de ongelukkige val uitgebreid heeft gefotografeerd en dat daarop goed te zien was dat Piet het achterwiel raakte van zijn voorganger en toen viel. Hij viel niet hard, maar wel ongelukkig. En met Piet is het zo: als hij valt, dan breekt hij ook wat. Het was verschrikkelijk sneu en ik baalde er vreselijk van. Ik voelde me in de eerste instantie heel erg schuldig, vooral toen het in de media breed werd uitgemeten als mijn fout. Daar heb ik me best lullig onder gevoeld, maar dat hoort er nu eenmaal schijnbaar ook bij. Gelukkig kunnen Piet en ik goed met elkaar overweg en hebben we alles goed uitgesproken. Ik bel hem veel en heb vanmiddag net nog weer een uur met hem aan de telefoon gezeten.

Werk
Dat zijn leven totaal is veranderd na de Tour kan Albert niet echt zeggen. Als ik thuis zit, lijkt alles nog hetzelfde en ook op straat valt het nog wel mee. Het is echt niet zo dat ze gillend op me af komen. Maar ik krijg wel positieve reacties en als ik nu criteriums rij roepen mensen mijn naam, dat is wel leuk. Ook word ik nu vaak gevraagd om ergens een startschot te doen. Maar het mooiste is dat iedereen nu weet dat ik aan fietsen doe. Mensen vroegen vaak: fiets jij alleen, of werk je ook nog? Nu weet iedereen dat ik voor Shimano fiets en dat dat gewoon mijn werk is.

Trainen
Trainen doet Albert het liefst alleen en in de buurt van de Lemelerberg en Holterberg. Als je altijd met de ploeg zou trainen dan zou je lichamelijk kapot gaan, want iedereen wil de beste zijn. Het is prettig om je eigen ding te doen. Op mijn fiets zit een SRM-systeem dat continu je krachten meet. Die resultaten mail iedere training naar de trainer en krijg dan een mailtje terug met hoe ik de volgende dag moet trainen, vertelt hij. Ik probeer wel een strak ritme aan te houden. Ik sta om acht uur op en fiets om tien uur weg. Gemiddeld train ik drie tot zes uur per dag, en daarna is het vooral veel uitrusten. In de winter ga ik ook nog naar de sportschool, maar in de zomer hoeft dat niet, dan heb ik heel veel wedstrijden.

Wonen
Sinds zijn zeventiende is Albert samen met Linda Makkinga. Beiden wonen nog thuis, maar vinden het zo langzamerhand tijd om samen te gaan wonen. We zijn nu aan het rondkijken naar een huis, vertelt Albert. Ik ben geboren en getogen in Gramsbergen en woon hier met plezier, maar voor het fietsen zou ik wel naar het zuiden willen want dan zit je wat dichter bij de koersen. Maar Linda werkt op een basisschool in De Krim, dus blijven we hier. En dat vind ik ook prima, want ik kan hier ook heel goed trainen. Het stel heeft inmiddels diverse woningen bekeken in de Marslanden en op Baalderveld, maar ze hebben tot nu toe het huis van hun dromen nog niet gevonden. We willen in ieder geval iets in een woonwijk, want ik ben geregeld een paar weken weg om te trainen in het buitenland, dan is het voor Linda gezelliger om in een wijk te zitten dan achteraf, vindt Albert. We hopen dit jaar nog wel wat te vinden, zodat we Kerst in ons eigen huis kunnen vieren.

Bronvermelding:

http://www.gunjezelfderuimte.nl/de_mensen/hardebergervandemaand/